سوره 27 وتفسیر آن
بسم الله الرحمن الرحیم
سوره 27
سورة النمل
مولف ومفسر : آذر سلگی
طس تِلکَ ءَ ایتَُ القُرءَانِ وَکِتَابٍ مُّبِینٍ (1) هُدٌی وَبُشرَی لِلمُومِنِین (2)الّذِینَ یُقیمُونَ الصَّلوةَ
وَیُوتُونَ الزَّکوَةَ وَهُم بِالاخِرَةِ هُم یُوقنِونَ . (3) اِنَّ الَّذینَ لَایُومِنُونَ بَالاَخرَةِ زَیَِنآلَهُم اَعمَلَهُم
فَهُم یَعمَهُونَ (4) اُولئَکَ الَّذینَ لَهُم سُوءُ العَذَآبِ وَهُم فِی الاَخرَةَ هُمُ الاَخسَروُنَ (5) وَاِنَّک
لَتُلققَّی القُرءَانَ مِن لَّدُن حَکِیمٍ عَلیمٍ (6) اِذ قَالَ مُوسَی لِا هلِهِ اِنِّی ءَ انَستُ نَآرٌا سَاَتِیکُم
مِّنهَا بِخَبَرٍ اَءَ اتِیکُم بِشهَابٍ قَبَس لَّعَلَّکُم تَصطَلُونَ(7) فَلَمَّا جَآءَهَا نُودِیَ اَن بُورِکَ مَن فِی
النَّآرِ وَمن حَولَهَآ و َسُبحَنَ اللهِ رَبِّ العَلَمِینَ(8) یَمُوسَی اِنَّهُ وَ اَنَآاللهُ العَزیزُ الحَکیمُ (9)
وَاَلقِ عَصَاکَ فَلَمَّا رَءَ اهَا تَهتَزُّ کَاَنَّهَا جَآنًّ وَلَّی مُدبِرٌآ وَلَم یُعَقِب یَمُوسَی لَاتَخَفَ اِنِّیِ لَا
یَخَافُ لَدَیَّ المُرسَلُونَ (10) اِلَّآ مَن ظَلَمَ ثُمَّ بَدَّلَ حُسنَا بَعدَ سُوءٍ فَانِّی غَفُورً رَّحِیمٍ (11)
وَاَأخِل یَدَکَ فِی جَیبِکَ تَخرُج بَیضَآءَ مِن غَیرِ سُوءٍ فِی تِسعِ ءَ ایَتٍ اِلَی فِرعَونَ
وَقَومِهِ اِنَّهُم کَانُوا قَومٌا فَسِقِینَ (12) فَلَمَّآ جَآءَ تهُم ءَایَتُنَا مُبصِرَةٌ قَالُوا هَذَا سحرً مُّبِینً (13)
وَجَحَدُوا بِهَا واستَیقَنَتَهَا اَنفُسُهُم ظُلمٌا وَعُلُوَّا فَانظُر کَیفَ کَانَ عَقِبَةُ المُفسِدِینَ (14) وَلَقَد
ءَ اتَینَآ دَآوُدَ وَسُلَیمَنَ عِلمٌا وَقَالَا الَحمدُلله الَّذِی فَضَّلنَا عَلَی کَثِیرٍ مُِّن عِبَادِهِ المُومِنِینَ (15)
وَوَرِثَ سُلَیمَنُ دَآوُدَ وٍ قَالَ یَاا یُُّهَآ النَاسُ عُلِمنَا مَنطَقَ الطَِّیرِ وَاُوتِینَا مِن کِلِّ شَی ءٍ اِنَّ
هَذ َا لَهُوَ الفَضلُ المُبِینُ (16) وَحُشِرَ لِسُلَیمَن جُنُودُهُ مِنَ الجِنِّ وَالانِس وَالطَّیرِ فَهُم یُوزَعَونَ
(17) حَتَّی اِذَآ اَتَوا عَلَی وَادِ النَّملِ قَالَت نَملَةً یَآیُّهَا النّملُ ادخُلُوا مَسَکِنَکُم لَا یَحطمَنَّکُم
سُلَیمَنُ وَجُنُودُهُ وَهُم لَایَشعُرُونَ (18) فَتَبَِسمَ ضَاحِکٌا مِّن قَولِهَا وَقَالَ رَبِّ اَوزعنِی َان اَشکُر
نِعمَتَکَ التَّی اَنعَمتَ عَلَیَّ وَعَلَی وَلِدَیَّ وَاَن اَعمَلَ صَلِحٌآ تَرضَئهُ وَادخِلنِی بِرحمَتکَ فِی
عِبَادِکَ الصَّلِحِین (19) وتَفَقَّدَ الطَِیرَ فَقَالَ مَالِیَ لَا اری الهُد هُدَ اَم کَانَ مِنَ الغَآ ئبِین (20) لَاُعَذِبنََّه
عَذَابٌآ شَدِیدٌا اَولَا اَذبَحَنَّهُ اَولَیَاتِنُّی بِسلطَنِ مِّبینٍ (21) فَمَکثَ غَیرَ بَعِیدٍ فَقَالَ اَحَطتُ بِمَا لَم
تُحِط بِهِ وَجئتُکَ مِن سَبَا بِنَبَایَقِینٍ (22) اّنِّ وَجَدتُّ امرَاَةٌ تَمِلکُهُم وَاُوتِیَت مِن کُلِّ شَی ءٍ وَلَهَا
عَرشٌ عَظُیمً (23) وَجَد تُّهَا وَقَومَهَا یَسجُدُونَ لِلشَّمسِ مِن دُونِ اللهِ و زَیَّنَ لَهُمُ الشَّیطَنُ
اَعمَلَهُِم فَصَدَّهِم عَنِ السَّبِیلِ فَهُم لَا یَهتَدِونَ (24) اَلَّا یَسجُدُو اللهِ الَّذِی یُخرِجُ الخَب ءَ فِی
السَّمَوتِ وَالارضِ وَیَعلَمُ مَاتخفُونَ وَمَا تُعلِنِونَ (25) اللهُ لَا اِلَهَ اِلَّآ هُوَ رَبُّ العَرشِ العَظِیم
(26) قَالَ سَنَنظُرُ اَصَدقتَ اَم کُنتَ مِنَ الکَذِبینَ (27) اذ هَب بِّکَتَبِی هَذَا فَالَقِه اِلَیهِم ثُمَّ تَولَّ
عَنهِم فَانظُر مَاذَایَرجِعُون (28) قَالَت یَآیُّهَا المَلَوُا اِنِّی اُلقِیَ اِلَیَّ کِتَبً کَرِیمُ (29) اِنَّهُ مِن
سُلَیمَُنَ وَاِنَّهُ بِسمِ اللهِ الرَّحمنِ الرَّحیمِ (30) اَلَّا تَعلُوا عَلَیَّ وَاتُونِی مُسلِمِینَ (31) قَالَت
یَاَیُّهَا المَلَوُااَفتُونِی فِی اَمرِی مَآ کُنتُ قَآطِعَةٌ اَمرٌا حَتَّی تَشهَدُونِ (32) قَالُوا نَحنُ اُولُوا
قُوَّةٍ وَاُولُوا بَاسٍ شَدیدٍ وَالاَمرُ اِلَیکِ فَا نظُرِی مَآ ذَآ تَامِرِینَ (33) قَالَت اِنَّ المُلُوکَ اِذَا
دَخَلُوا قَریَةٌ اَفسَدُوهَا وَجَعَلُوا اَعزَّةَ اَهلِهَا اَذِلَةٌ وَکَذَلِکَ یَفعَلُونَ (34) وَاِنِّی مُرسِلَةٌ اِلَِیِهم
بِهَدیَّةٍ فَنَاظِر ةُ بِمَ یَرجِعُ المُرسَلُونَ (35) فَلَّمَا جَآءَ سُلَیمَنَ قَالَ اَتُمِدونَنِ بِمَالٍ فَمَآءَ اتَئنِ
اللهُ خَیرً مِّمَآ ءَ اتَئکُم بَل اَنتُم بِهَدیَّتِکُم تَفرَحُونَ (36) ارجِع اِلَیهِم فَلَنَا تِیَنَّهُم بِجُنُودٍ لَّا قِبلَ
لَهُم بِهَا وَلَنُخرِجَنَّهُم مُّنَها اَذِلَّةٌ وَهُم صَغِرُونَ (37) قَالَ یَاَیُّهَا المَلَُوا اَیُّکُم یَاتِینی بِعرشِهَا قَبلَ
اَن یَاتُونِ مُسلِمِینَ (38) قَالَ عِفریتً مِّنَ الجِنَ اَنَا ءَ اتِیکَ ّبِهِ قَبلَ اَن تَقَومَ مِن
مَقَّامِکَ وَُاِنِِّی عَلَیهِ لَقَویُ اَمینً (39) قَالَ الَّذی عِنَدُهُ عُلمًّ مُّنَ الکِتَبِ اَنَا ءَ اتِیکَ بَهِ قَبلَ
اَن یَرتَدَّ اِلَیکَ طَرفُکَ فَلَّمّا رَءَ اهُ مُستَقِرٌّا عِندَهُ قَالَ هَذَا مِن فَضلِ رَبِّی لِیَبلُونِی اَشکُر اَم
اَکفُرُو مَن شَکَرَ فَاِنَّما یَشکُرُ لِنَفسِهِ وَمَن کَفَرَ فَاِنَّ رَبُّی غَنِّیً کَرِیمً (40) قَالَ نَکِّرُوا لَهَا
عَرشَهَا نَنظُر اَتَهتَدِی اَم تَکُونُ مِنَ الَّذِینَ لَا یَهتَدُونَ (41) فَلَمَّا جَآءَتِ قیلَ اَهَکذَا عَرشُکَ
قَآلَت کَآنَّهُ هُوَ وَاُوتِینا العِلمَُ مِن قَبلِهَا وَکُنَّا مُسلِمِینَ (42) وَصَدَّهَا مَآ کَانَت تَّعبُدُ مِن دُون
اللهِ اِنَّهَا کَآنَت مِِن قَومٍ کَفِرِینَ (43) قِیلَ لَهَا ادخُلِی الصَّرحَ فَلَمَّا رَاَتُه حَسبَتهُ لُجَّةٌ وَ
کَشَفَت عَن سَآقَیهَا قَالَ اِنَّهُ صَرحً مُّمَردُّ مُّن قَوَارِیرَ قَالَت رَبِّ اِنِّی ظَلَمتُ نَفسِّی وَاسلَمتُ
مَعَ سُلَیمَنَ للهِ رَبِّ العَلَمِینَ (44) وَلَقَد اَرسَلنَا اِلَی ثَمُودَ اَخَآهُم صَلِحٌا اَنِ اعبُدُِو اللهَ فَاِذَاهُم
فَرِیقَانِ یَختَصِمُونَ (45) قَالَ یَقُومِ لِمَ تَستَعجِلُونَ یِالسَّیئَةِ قَبلَ الحَسَنَةِ لَولَا تَستَغِفرونَ
اللهِ لَعلََّکُم تُرحَمُونَ (46) قَالُوا اطُّیرنَا بِکَ وَبِمَن مَّعَکَ قَآلَ طَئرُکُم عِندَاللهِ بَل اَنتُم
قَومً تُفتَنُونَ (47) وَکَانَ فِی المَدِینة تِسعةُ رَهطٍ یُفسِدُونَ فِِی الاَرضِ وَلَا یُصلِحَُونَ (48)
قَالُوا تَقَاسَمُوا بِاللهِ لَنُُبَیُّتَنَّهُ وَاَهلَهُ ثُمَّ لَنَقُولَنَّ لِوَلِیُّه مَآ شَهدِنَآ مَهلِکَ اَهلِهِ وَاِنَّا لَصَدِقُونَ
(49) وَمَکَرُوا مَکرٌا وَمَکَرنَا مَکرٌا وَهُِم لَا یَشعُرُونَ (50) فَآنظُر کَیفَ کَآنَ عَقَِبةُ مَکرِهِم
اَنَّآ دَمَّرنَهُم وَقَومَهُم اَجمَعِینَ (51) فَتِلکَ بُیُوتُهُم خَاوِ یَةِ بِمَا ظَلَمُوا اِنَّ فِی ذَلِکَ لَا یَةٌ
لِّقَومٍ یَعلَمُونَ (52) وَاَنجَینَا الَّذِینَ ءَ اَمَنُوا وَکَانُوا یَتَّقُونَ (53) وَلُوطٌا اِذ قَالَ لِقَومِهِ
اَتَاتُونَ الفَحِشَةَ وَاَنتُم تُبصِرُونَ (54) اَئنَّکُم لَتَا تُونَ الرِّجَآلَ شَهوَةٌ مِّن دُونِ النِّسَآءِ
بَل اَنتُم قَومً تَجهَلُونَ (55) فَمَا کَُانَ جَوابَ قَومِهِ اِلَّا اَن قَالُوا اَخرِجُوا ءَ الَ لُوطٍ مِّن
قَریَتِکُم اِنَّهُم اُنَآسً یَتَطهَّرُونَ (56) فَاَنجَینَهُ وَاَهلَهُ اِلَّآ امرَاَتَهُ قَدَّرنَهَآ مِنَ الغَبِرینَ
(57) وَآمَطَرنَآ عَلَیهِم مَّطرٌا فَسَآءَ مَطَرُ المُنذَرِینَ (58) قُلِ الحَمدُللِه و سَلَمُ عَلَی
عِبَادِهِ الَّذِینَ اصطَفَی ءَ اللهُ خَیرُ اَمَّا یُشرِکُونَ (59) اَمَّن خَلَقَ السَّمَوتِ وَالاَرضِ
وَانزَلَ لَکُم اَن تُنبِتُو ا شجَرَهَا اَءِ لَهً مَّعَ اللهِ بَل هُم قَومً یَعدِلُون (60) اَمَّن جَعَلَ الاَرضَ
قَرَارٌا وَجَعَلَ خِلَلهَا اَنهَرٌا وَجَعَلَ لَهَا رَوَسِیَ وَجَعَلَ بَینَ البَحرَینِ حَآجِزٌا اَءِ لَهً مَّعَ اللهِ بَل
اَکثَرُهُم لَا یَعلَمُونَ (61) اَمَّن یُجِیبُ المُضطَرَّ اِذَا دَعَآهُ و یَکشِفُ السُّوءَ وَیَجعَلُکُم خُلَفَآءَ
الاَرضِ اَءِ لَهً مَّعَ اللهِ قَلِیلٌا مَّا تَذَکَّرُونَ (62) اَمَّن یَهدِیکُم فِی ظَلُمتِ البَرِّ و البَحرِ وَمَن
یُرسِلُ الرِّیحَ بُشرَا بَینَ یَدَی رَحمَتِهِ آءِ لَهً مَّعَ اللهِ تَعَلَی الله عَمَّا یُشرِکُونَ (63)َاَمَّن
یَبدوُ الخَلقَ ثُمَّ یُعیدُهُ وَمَن یَرزُقُکُم مِّنَ السَّمَآءِ وَالاَرضِ اَءِ لَهً مَّعَ اللهِ قُل هَاتُو ا
بُرهَنَکُم اِن کُنتُم صَدِقِینَ (64) قُل لَّا یَعلَمُ مَن فِی السَّمَوتِ وَالاَرضِ الغَیبَ اِلَّا اللهُ وَمَا
یَشعُرُونَ اَیَّانَ یُبعَثُونَ (65) بَلِ ادَّرَکَ عِلمُهُم فِی الاَخِرَةِ بَل هُم فِِی شَکِّ مِّنهَا بَل هُم
مِّنهَا عَمُون َ (66) وَقَالَ الَّذِینَ کَفَرُوا اَءِ ذَا کُنَّا تُرَبٌا وَءَ ابَآوُنَا اَئنَّا لَمُخرَجُونَ (67)
لَقَد وُعِدنَا هَذَا نَحنُ وَءَ ابَآوُنَا مِن قَبلُ اِن هَذَا اِلَّا اَسَطِیرُ الاَوَّلِینَ (68) قُل سِیرُوا
فِی الاَرضِ فَانظُرُوا کَیفَ کَانَ عَقِبَةُ المُجرِمِینَ (69) وَلَا تَحزَن عَلَیهِم وَلَا تَکُن فِی ضَیقٍ
مِّمَّا یَمکُرُونَ (70) وَیَقُولُونَ مَتَی هَذَا الوَعدُ اِن کُنتُم صَدِقینَ (71) قُل عَسَی اَن یَکُونَ
رَدِفَ لَکُم بَعضُ الَّذِی تَستَعجِلُون (72) وَانَّ رَبَّکَ لَذُو فَضلٍ عَلَی النَّاسِ وَلَکِنَّ اَکثَرَ
هُم لَآ یَشکُرُونَ (73) واِنَّ رَبَّکَ لَذُئ فَضلٍ عَلَی النَّاسِ وَلَکِّن اَکثَرَ هُم لَا یَشکُرُونَ (74)
وَمَا مِن غَآئبَةٍ فِی السَّمَآءِ وَالاَرضِ اِلَّا فِی کتَبٍ مُّبِینٍ (75) اِنَّ هَذَا القُرءَانَ یَقُصُّ عَلَی
بَنِی اسرَءِیلَ اَکثَرَ الَّذِی هُم فِیهِ یَختَلِفُونَ (76) وَاِنَّهُ لَهُدٌی وَرَحمَةً لِّلمُومِنینَ (77)
اِنَّ رَبَّکَ یَقضِی بَینَهُم بِحُکمِهِ وَهُوَ العَزِیزُ العَلِیمُ (78) فَتوَکَّل عَلَی اللهِ اِنَّکَ عَلَی
الحَقِّ المُبِینِ (79) اِنَّکَ لَآ تُسمِعُ المَوتَی وَلَا تُسمِعُ الصُّمَّ الدُّعَآءَ اِذَا وَلُّوا مُدبِرینَ
(80) وَمَآ اَنتَ بِهَدِی العُمیِ عَن ضَلَلِهِم اِن تُسمِعُ اِلَّا مَن یُومِنُ بِایَتِنَا فَهُم مُّسلِمُون (81)
وَاِذَا وَقَعَ القَولُ عَلَیهِم اَخرَجنَا لَهُم دَآبَّةٌ مِّنَ الاَرضِ تُکَّلِمُهُم اَنَّ النَّاسَ کَانُوا بَِا یَتِنَا لَا یُوقِنُونَ
(82) وَیَومَ نَحشُرُ مِن کُلَّ اُمَّةٍ فَوجٌا مِّمَّن یُکَذِّبُ بََا یَتِنَآ فَهُم یُوزَعُونَ (83)
حَتَّی اِذَا جَآءُ وقَالَ اَکَذَّبتُم بََآیَتِی وَلُم تُحِیطُوا بَهَا عِلمٌا اَمَّا ذَا کُنتُم تَعمَلُونَ
(84) وَوَقَعَ القَولُ عَلَیهِم بِمَا ظَلَمُوا فَهُم لَا یَنطِقُون (85) اَلَم یَرَوا انَّا جَعَلنَا الَّیلَ لِیسکُنُوا
فِیهِ وَالنَّهَار مُبصِرٌا اِنَّ فِی ذَلِکَ لَاَیتٍ لِّقَومٍ یُومِنُونَ (86) وَیَومَ یُنفَخُ فِی الصُّورِ فَفَزعَ
مُن فِی السَّمَوتِ وَمَن فِی الاَرضِ اِلَّا مَن شَآء اللهُ وَکُلُّ اَتَوهُ دَخِرینَ (87) وَتَری الجِبَالَ
تَحسَبُهَا جَامِدَةٌ وَهِیَ تَمُرُّ السَّحَآبِ صُنعَ اللهُ الَّذِی اَتقَنَ کُلَّ شَی ءٍ اِنَّهُ خَبِیرٌ بِمَا تَفعَلُونَ
(88) مَن جَآءَ بِالحَسَنةَ فَلَهُ خَیرً مِّنهَا وَهُم مِّن فَزَعٍ یَومَئذٍ ءَ امِنُونَ (89) وَمَن جَآءَ بِالسَّیِئةِ
فَکُبَِت وُجُوهُهُم فِی النَّآر هَل تُجزُونَ اِلَّآ مَا کُنتُم تَعمَلُونَ (90) اِنَّمَا اُمِرتُ اَن اَعبُد رَبَّ هَذِهِ
البَلَدةِ الَّذِی حَرَّمَهَآ وَلَهُ کُلُّ شَی ءٍ وَاُمِرتُ اَن اَکُونَ مِنَ المُسلِمِینَ (91) وَاَن اَتلُوَا القُرءَانَ
فَمَن اهتَدَی فَاِنَّمَا یَهتَدِی لِنفسِهِ وَمَن ضَلَّ فَقُل اِنَّمَآ اَنَا مِنَ المُنذِرِینَ (92) وَقُل الحَمدُللهِ سَیُریکُم
ءَ ایتَهِ فَتَعرِفُونَهَا وَمَا رَبُّک بِغَفِلٍ عَمَِّآ تَعمَلُونَ (93)
تفسیر سوره 27:
محتوای سوره : محتوای این سوره از نظر کلی همان محتوای سوره های مکی است از نظر
اعتقادی بیشتر روی مبدء و معاد تکیه می کند و از نظر مسائل عملی و اخلاقی بخش قابل
ملاحظه ای از سرگذشت پنج پیامبر بزرگ الهی و مبارزه های آنها با اقوام منحرف بحث
می کند تا هم دلداری و تسلی خاطر برای مومنانی باشد که مخصوصا در آن روز در مکه در
اقلیت شدید قرار داشتند و هم هشداری باشد برای مشرکان لجوج بیدادگر یکی از امتیازات این
سوره بیان بخش مهمی از داستان سلیمان و ملکه سبا و چگونگی ایمان آوردن او به توحید
و سخن گفتن پرندگانی هم چون هد هد و حشراتی همچون مورچه با سلیمان است این سوره به
خاطر همین معنی سوره نمل ( مورچه نامیده می شود ) وعجب این که در بعضی از روایات
به نام سوره سلیمان آمده است ضمنا این سوره از علم بی پایان الله ونظارت او بر همه چیز در
عالم هستی وحاکمیت او در میان بندگان سخن می گوید این سوره با بشارت شروع می شود وبا
تهدید پایان می یابد بشارتی که قران برای مومنان آورده و تهدید به این که الله از اعمال شما
بندگان غافل نیست
آیه1= قران از سوی حکیم دانایی است باز در آغاز این سوره به حروف مقطعه قران بر خورد
می کنیم طا . سین . با توجه به اینکه بلافاصله بعد از آن از عظمت قران سخن می گوید به نظر
می رسد که یکی از اسرار آن این باشد که این کتاب بزرگ و ایات مبین از حروف ساده الفبا
تشکیل یافته وزیبنده ستایش آن آفریدگاری است که چنین اثر بدیعی را از چنان مواد ساده ای
به وجود آورده وبعد می افزا ید این ایات قران وکتاب مبین است
آیه 2= در این آیه دو توصیف دیگر برای قران بیان شده قرانی که مایه هدایت و وسیله بشارت
برای مومنان است چرا که تا مرحله ای از تقوا و تسلیم و ایمان به واقعتی ها در دل انسان
نباشد به دنبال حق نمی رود
آیه 3= همان کسانی که نماز را بر پا می دارند و زکات را ادا می کنند وبه آخرت یقین دارند و به
این ترتیب هم اعتقاد آنها به مبدا و معاد محکم است و هم پیوندشان با الله وخلق است بنا بر این
اوصاف فوق اشاره ای به اعتقاد کامل وبرنامه عملی جامع آنهاست
آیه 4= بعد به بیان حال گروهی که د ر نقطه مقابل مومنان قرار دارند پرداخته ویکی از خطر ناک
ترین حالاتشان را چنین باز گو می کند کسانی که ایمان به آخرت ندارند اعمال سوئشان را برای
آنها زینت می دهیم پس در طریق زندگی حیران وسرگردان می شوند آلودگی در نظر آنها پاکی و
زشتی ها نزد آنها زیبا و پستی ها افتخار وبد بختی ها وسیه روزی ها سعاد ت وپیروزی
محسوب می شود این دگر گونی ارزش ها به هم ریختن معیار ها در نظر انسان که نتیجه اش
سرگردان شدن در بیراهه های زندگی است از بد ترین حالاتی می باشد که به یک انسان دست
می دهد
آیه5= بعد به نتیجه تزیین اعمال پرداخته و و سرانجام کار چنین کسانی را این گونه بیان
می کند آنها کاسنی هستند که عذابی بد و شدید ودرد ناک دارند ودر دنیا سرگردان ومایوس و
پریشان خواهند بود ودر آخرت گرفتار مجازاتی هولناک و آنها در آخرت زیانکارترین مردمند
چه زیانی از این بالاتر که انسان اعمال زشتش را زیبا ببیند و تمام نیروی خود را برای آن
به کار بگیرد و اما سرانجام ببیند جز بدبختی و سیه روزی به بار نیاوره است
آیه 6= و در این آیه به عنوان تکمیلی بر اشارات گذشته در زمینه عظمت محتوای قران و
مقدمه ای برای داستان های انبیا که بلافاصله بعد از آن شروع می شود می فرماید بطور
مسلم این قران از سوی حکیم دانایی بر تو القا می شود گرچه حکیم و علیم هر دو اشاره به
دانایی الله است ولی علیم از آگاهی بی پایان الله خبر می دهد و حکیم از حساب وهدفی که در
ایجاد این عالم و نازل کردن قران به کار رفته است
آیه 7= موسی اینجا به امید قیسی می آید چنانکه گفتیم در این سوره بعد از بیان اهمیت قران
گوشه ای از سرگذشت پنج تن از پیامبران بزرگ وقوم آنها به میان آمده است و وعده پیروزی
مومنان و مجازات کافران در آنها به روشنی بازگو شده نخست از پیامبر اولو العزم موسی
شروع می کند و مستقیما به سراغ لحظه ای که نخستین جرقه وحی در دل او درخشسید وبا
پیام و سخن الهی آشنا شده می رود و می گوید به خاطر بیاور هنگامی را که موسی به خانواده
خو د گفت من آتشی را از دور دیدم همین جا توقف کنید من به زودی خبر از آن برای شما
می آورم ویا شعله ای ا ز آتش تا گرم شوید همین جا توقف کنید من به زودی خبر از آن برای
شما میآورم یا شعله ای از آتش تا گرم شوید و این در همان شبی بود که با همسرش دختر
شعیب در طریق مصر د ر بیابانی تاریک و ظلمانی گرفتار آمده راه را گم کرده و در همین
حال درد وضع حمل به ممسرش دست داد موسی احساس نیاز شدیدی به افروختن آتش
واستفاده از گرمای آن می کرد و همین که شعله آتش را از دور دید خوشحال شد و آن را
دلیل بر و جود انسان یا انسان هایی